Buongiorno, signorinaaaaa!!!

 

ხომ არსებობს ლამაზი ადგილები, საოცნებო, იდუმალი და საოცარი ემოციებით სავსე ადგილები?
ასეთი ადგილია ის ქალაქი, სადაც ახლა ვცხოვრობ.

ისეთი ქალაქია სიენა, ბევრს რომ ვერ გადაეყრები და ბევრი რომ ვერ დაგიტოვებს ასეთ შეგრძნებებს.
ლამაზიცაა, უნიკალურიც, წითელიც, ძველიც, ისტორიულიც, უცნაურიც, ჩაკეტილიც, განსხვავებულიც და სხვა მრავალი.
შეუძლებელია პიაცა დელ კამპოზე დადგა ფეხი და წამიერად არ დამუნჯდე, სუნთქვა არ შეგეკრას და შემდეგ ისე არ გაუთამამდე, როგორც ყველა აქ ჩამომსვლელი, უდარდელად რომ გაერთხმებიან მზის ქვეშ, სძინავთ, ჭამენ, უყვართ, იცინიან, ისვენებენ, კითხულობენ, მუსიკას უსმენენ, იღებენ და რას აღარ შვებიან.

2017-05-2--23-23-54.jpeg

wp-image-145681632jpg.jpg

16521932_1400598529970814_421069172_n.jpg

დილით ძალიან ადრე რომ დავეშვები დაღმართზე, რომელსაც დელ კამპოზე გავყავარ და ნაგვის მანქანების გარდა, ერთი-ორი კაცი თუ მიდი-მოდის, იქვე ბარში შევდივარ და ჩემ ბარისტას მთელი გულით ვესალმები.
ამასწინად ძალიან მაგარ რაღაცას გადავაწყდი: Ensure that your barista is drawing more customers in to your cafe with some fantastically made coffee and not driving them away with poorly made coffee that tastes like old football socks in boiled water.

barista-training-2-655x435.jpg

მიყვარს ეს რიტუალები.
უშაქრო ესპრესო და ნუტელიანი კრუასანი, მთელ ქალაქში ნისლივით ჩამოწოლილი შეუმჩნეველი მაგრამ საოცრად საგრძნობი ყავის სურნელი, სწრაფ-სწრაფად ამოყვანილი კაპუჩინოს ქაფის ჭიქაში ჩაღვრის ჯადოსნური მომენტი, მობუზული მტრედების ღუღუნი და რკინის დარაბების ხმაური.
დილის მისალმებები, გამოუძინებელი სახეები და ერთი მთლიანობა – ყავა.

wp-1486333723409.png

“Buongiorno Signorinaaaaaaa” – თამბაქოს გამყიდველი რომ მომაძახებს (სულ ამ კაცისგან ვყიდულობ ავტობუსის ბილეთებს)
ყოველ თხუთმეტ წუთში დარეკილი ზარების ხმა, პირველი საათის მოახლოებასთან ერთად სადილის და სახლის გემრიელი სურნელი რომ ტრიალებს ჰაერში და შენც გინდა შენს სახლში, თუნდაც ძალიან პატარა, ვიწრო სამზარეულოში იდგე და გემრიელ სადილს ამზადებდე. გინდა ეს დრო ჩავლილი იყოს, რომელზეც ყველა გეუბნებოდა, რომ სასწაული და ძალიან მაგარი იქნებოდა, მაგრამ ჩვეულებრივია, გინდა სხვა ემოციებით ელოდებოდე საათების ცვლას და გათენებ-დაღამებას.
ალბათ ადამიანს ის უნდა, რაც არ აქვს, ისევე, როგორც იქ ყოფნა, სადაც არ არის.

სულ ვუსმენ უცხო ადამიანების დიალოგებს, მინდა არ მინდა მაინც მესმინება და ვცდილობ, რამე ახალი და ძალიან კარგი გავიგო ხოლმე. აქ ეს ჩემს მთავარ ჩვევად ჩამოყალიბდა, განსაკუთრებით მაშინ ვარ გაფაციცებული, ყურსასმენები სახლში თუ დამრჩა.
ვცდილობ დავჯდე და გონებაში ჩამოვწერო, გაზეთის სათაურებში ამოვიკითხო, ამბები ერთმანეთს დავუკავშირო და ძალიან მაგარ კითხვას გავცე პასუხი: რა მინდა?

ერთი ვიცი, ბევრი მოგზაურობა მინდა. ამ ქალაქიდან სხვაგან გადასვლა და სხვა ქუჩებში სიარული ჭიქა კაპუჩინოთი და ფოტოაპარატით.
სხვა ფანჯრები, სხვა ჰაერი, სხვა ადამიანები, ბევრი ადამიანი.. სხვა ვალდებულებები,
სხვა სივრცე, სივრცე, სივრცე..
აუცილებელი არაა ეს სურვილი გაიგოთ და გაითავისოთ.
ამისთვის საჭიროა ჩემს კანში შემოძვრეთ და ჩემი შეგრძნებებით იცხოვროთ და რამეთუ ეს შეუძლებელია, ვერ მიხვდებით რას შეიძლება ვუწუნებდე აქაურობას..
“თუ გინდა დახატო ბამბუკი, ჯერ თავად უნდა გახდე ბამბუკი, შემდეგ დაივიწყო, რომ ბამბუკი იყავი და ხელახლა დახატო იგი. ”

ეს პოსტი ახალ აღმოჩენებს და ძველი აღმოჩენების დიდ პატივისცემას ეძღვნება:)
ხვალ ბოლონიაში მივდივარ, ახლა ჩემს პატარა ჩემოდანს ჩამოვიღებ და კარადის თავიდან, ჩავალაგებ და მერე მშვიდად დავიძინებ, გზაში საფიქრელად ისედაც ბევრი დრო მექნება.

16558785_1400598409970826_1482623212_n.jpg

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s